G harfi, Latin alfabesine sonradan eklenmiş özel bir harftir. Kökeni yine Fenike gimel harfine dayanır; gimel hem Latin C’nin hem de G’nin ortak atasıdır. Gimel “deve” anlamına gelir ve bu harf ilk olarak bir deve ya da belki bir bumerang benzeri sopa çizimiyle gösterilmiştir . Yunanlar gimel’i gamma (Γ) olarak uyarlayarak /g/ sesini ifade ettiler. Latin alfabesinin ilk döneminde, daha önce belirtildiği gibi, C harfi /k/ ve /g/ seslerini bir arada karşılıyordu . MÖ 3. yüzyılda Romalılar dillerinde /g/ sesini ayırt etmek için alfabeye yeni bir harf eklediler: Mevcut C harfinin üzerine küçük bir çıkıntı ekleyerek G’yi oluşturdular . Bu yenilik, tek bir harfle gösterilen iki sesi ayrıştırdı; Latin alfabesinde G, C harfinden doğan “alfabenin isyankâr çocuğu” olarak anılabilir. İlginç bir şekilde, Romalılar G’yi eklerken Yunan alfabesindeki Zeta (Z) harfini bir süreliğine alfabelerinden çıkarmış ve G’yi onun yerine konumlandırmışlardı . Sonradan Z harfi Latin alfabesine tekrar eklense de, G harfi o zamandan beri 7. harf olarak kalmıştır.