I harfi, Fenike yod harfinden evrilmiştir. Yod kelimesi “el/kol” anlamına gelir ve bu harfin ilk şekli, uzanan bir kol ve el resmine benziyordu . MÖ 1000’li yıllarda Fenikeliler yod harfiyle “y” benzeri bir ses (İngilizce yes’teki Y gibi) gösteriyorlardı . Yunanlar, bu sembolü iota (Ι) olarak adlandırıp ünlü bir ses değerine (bugünkü I’nin /i/ sesine) uyarladı. Başlangıçta Yunan iota harfi kavisli küçük bir şekle sahipken, MÖ 700’lere gelindiğinde basit düz bir çizgiye dönüştü . Romalılar Yunan iota’yı alarak Latin alfabesinde I harfi olarak kullandılar. Latincede I harfi hem sesli (/i/) hem de yarı-sesli (/y/ veya /j/) değerlerde okunabiliyordu. Orta Çağ yazı geleneğinde büyük I harfinin sonuna dekoratif bir kuyruk eklenmesiyle, özellikle ardışık iki i harfi yan yana geldiğinde, farklı bir form ortaya çıktı . Bu pratik sonunda ayrı bir harfe dönüştü ve J harfinin doğuşunu hazırladı. Böylece I harfi, bir kol sembolünden düz bir çizgiye evrilerek ve içinden J’yi çıkararak günümüze ulaştı.