Latin alfabesinin en genç üyesi J, aslında uzun süre I harfinin bir varyasyonu olarak görülmüştü. Antik Roma döneminde J için özel bir harf yoktu; Julius Caesar gibi isimler “IVLIVS” (I harfi ile) şeklinde yazılıyordu ve ayrı bir J sesi tanınmıyordu . Orta Çağ’da yazıcılar, ardışık gelen ii harflerini veya sonundaki i harfini uzatarak süslü bir çengel ekleme alışkanlığı geliştirdiler. Bu, başta sadece görsel bir stil iken zamanla J harfinin habercisi oldu . 1524 yılında İtalyan dilbilimci Gian Giorgio Trissino, I ve J arasındaki farkı netleştirip J’yi bağımsız bir harf olarak öneren kişi olarak tarihe geçti . Trissino, o güne dek I ile gösterilen ünsüz j sesini (örneğin “jam” kelimesindeki gibi) ayırt etti ve bu sayede Latince Iesus adının (İsa’nın adı) modern dillerde J ile yazılmasının yolunu açtı . 16. yüzyıldan sonra Avrupa dillerinde J harfi yaygınlaştı ve Latin alfabesinin 26. ve son harfi olarak kabul gördü. Yani J, antik kökeni olmadan, Rönesans döneminde “icat edilmiş” bir harftir.