O harfi, ilkçağlarda bir göz resmi olarak başlamıştır. Fenike ayin harfi “göz” anlamına gelir ve en eski şekli, içeride nokta bulunan dairesel bir gözü andırıyordu . Proto-Sina yazı sisteminde ayin harfi, derinden gelen boğaz sesini (ayn, ʕ) simgeleyen bir işaretti; bu nedenle sesi gırtlaksı ve “derin” bir tınıya sahipti. Fenikeliler zamanla göz resmini sadece göz bebeği veya halka biçiminde basitleştirdiler . Yunanlılar, ayin harfini çok sevdiler ve onu ünlü bir sese uyarladılar: Omikron (Ο, “küçük o”) olarak /o/ sesini karşılaması için kullandılar . Hatta Yunanlar, ayin’den esinlenerek bir de uzun Omega (Ω, “büyük o”) harfini alfabeye ekleyip sona yerleştirdiler . Romalılar ise Yunan omikronu doğrudan alarak Latin O harfini oluşturdu. Zaman içinde O harfi şekilsel olarak hemen hemen hiç değişmedi; dairesel biçimi, kadim bir gözün basit ve mükemmel formunu bugün bile yansıtmaktadır.