P harfi, Fenike pe harfinden evrilmiştir. Pe kelimesi “ağız” anlamına gelir; başlangıçta bu harf bir ağız çizimi ile temsil ediliyordu . Mısır hiyerogliflerinde insan ağzını gösteren bir sembol, Proto-Sina yazılarında pe harfinin temeli olmuş olabilir. Fenikeliler döneminde P harfinin şekli değişim geçirdi: MÖ 1000’lerde bu harf, ters çevrilmiş bir V şekline dönüştü . Yani, ağız kavramı stilize edilip köşeli bir form aldı ama ismi hala “ağız” anlamına gelen pe olarak kaldı . Yunanlılar, bu harfi pi (Π) olarak benimseyerek dik açılı, iki bacaklı bir şekil verdiler. Pi harfi Yunancada /p/ sesini karşılıyordu. İlginç bir detay, Yunan alfabesinin bazı yerel varyantlarında (örneğin Thera adasında) pi harfinin daha yuvarlak 4 çizildiği, hatta halka benzeri bir şekle yaklaştığıdır . Romalılar, Yunan pi harfini Latin alfabesine alırken sağ bacağını sağa doğru çevirip sol bacağıyla birleştirerek kapalı bir döngü oluşturdular . Sonuçta Latin P harfi ortaya çıktı: Sol tarafta dik bir çubuk ve sağda kapalı bir yuvarlak. Böylece başlangıçta açık bir ağızken, P harfi Romalıların elinde ağzını kapatmış bir şekle büründü.