S harfi, Fenike alfabesinde shin veya sin harfi olarak bulunur. Şin kelimesi “diş” anlamına gelir; ilk sembolü bir diş ya da bazı görüşlere göre bir yay (ok ve yay) şeklinde olabilir . Proto-Semitik dönemde shin harfi muhtemelen bir okçu yayı veya diş benzeri zikzaklı bir çizgiyle resmedilmişti. Bu harf başta “ş” (şın) sesiyle telaffuz ediliyordu. Yunanlılar dillerinde /ʃ/ sesi olmadığı için, Fenike shin harfini farklı bir sibilant sesi için uyarladılar. Shin’i yatay konumdan dikeye çevirerek sigma (Σ) harfini oluşturdular ve /s/ sesini karşılamakta kullandılar . Yunan sigma’sı köşeli bir formdaydı (Σ), Romalılar ise bu şekli alıp kenarlarını yumulatarak kıvrımlı bir S haline getirdiler . İlk Latin S harfi, üst üste binmiş küçük yaylar gibi görünüyordu ve zamanla günümüzün pürüzsüz S kıvrımına ulaştı. Ayrıca Etrüsk ve eski Latin varyantlarında S harfi, zigzag çizgilerle de yazılabiliyordu; bazı yazıtlarda altı köşeli yıldırım benzeri S formları bile görülmüştür . Neticede S harfi, dişlerden ve yaylardan esinlenen şekliyle Latin alfabesinin 19. harfi olarak yerini almıştır.