T harfi, Fenike taw harfinden gelmektedir. Taw sözcüğü “işaret; marka” anlamına gelir ve ilk dönemlerde bu harf basit bir çapraz (X veya +) işaretiyle temsil edilmiştir . Eski İbrani ve Fenike kültüründe taw bir imza yerine de geçebilen, çarpı benzeri bir semboldü. Okuma yazma bilmeyen insanların isimleri yerine bir taw işareti koyduklarına dair yorumlar vardır, çünkü bu harf “imza, damga” anlamına da geliyordu . Fenikeliler taw harfini /t/ sesi için kullanıyorlardı. Yunanlılar, bu harfi tau (Τ) olarak aldıklarında, şekli küçük değişiklikle bugünkü büyük T’ye benzer hale getirdiler. Başlangıçta Fenike taw, Latin küçük t harfine yakın bir görünümdeydi; Yunanlar, benzer görünümlü X harfi (chi) ile karışmaması için tau harfinin tepesine yatay bir çizgi eklediler . Romalılar da Yunan tau’yu aynen benimseyerek Latin T harfini oluşturdu. Böylece bir çarpı işaretinden evrilen T, alfabede hem basit hem de kadim kökenli bir harf olarak karşımızda duruyor.