U harfi, bugünkü şeklinde U olarak yazılsa da tarihsel olarak V harfiyle iç içe geçmiş bir geçmişe sahiptir. Kökeni yine Fenike’nin waw harfine dayanır (tıpkı F ve V gibi) . Fenike waw harfinin şekli, MÖ 1000’lerde bir Y harfini andırıyordu ve /u/ veya /w/ sesini karşılıyordu . Waw’dan iki farklı soy hattı türedi: Biri, Yunanların upsilon (Υ) harfidir ki bu, /u/ ünlüsünü temsil etmek üzere alfabeye eklendi; diğeri, Yunanların kullanmayıp Etrüskler aracılığıyla Romalılara geçen digamma (F) idi. Latin alfabesi başlarda V şeklindeki harfi, hem ünlü /u/ sesini hem de ünsüz /v/ veya /w/ sesini karşılamak için kullandı. Orta Çağ Latincesinde ve erken İngilizcede, V harfi kelime başında [v] sesi, ortasında [u] sesi olarak okunabiliyordu. Anglo-Saksonlar, /w/ sesini yazmak için ayrı bir rune (wynn Ƿ) kullanmış olsalar da kıta Avrupası’nda V harfi bu sese de hizmet ediyordu . Zaman içinde, özellikle Fransızca gibi dillerin etkisiyle, Latin V harfinden bir ünlü ile ünsüz ayrımı doğdu: Ünlü değeri için yuvarlak altlı U harfi, ünsüz değeri için keskin köşeli V harfi kullanılmaya başlandı. Modern alfabelerde U ve V, aslında aynı kökten çıkmış ikizlerdir; U harfi 26 harfli İngiliz alfabesine 16. yüzyılda ayrı bir harf olarak dahil olmuştur. Kökenindeki Y biçimli waw figüründen bugünkü U harfine uzanan bu serüven, aynı kaynaktan beslenen beş harfin (F, U, V, W, Y) ilginç aile bağının bir parçasıdır .