V harfi, şekil olarak U ile yakından bağlantılıdır ve Fenike waw kökeninden gelen bir diğer harftir . Etrüskler ve Romalılar, Fenike waw/Yunan upsilon harfini alfabeye dahil ettiklerinde, yazımı sivri uçlu V biçiminde tercih ettiler . Latincede V harfi başlangıçta /u/ ünlüsünü temsil ediyordu; örneğin klasik Latince’de “VAT” diye yazılan bir kelime “uat” (uat-) şeklinde /uat/ okunuyordu. Aynı harf kelime başında veya iki ünlü arasında ise /w/ sesi veriyordu (örneğin silva = [silwa]). Zamanla Latin dilinin V sesi, özellikle halk Latincesinde, ünlüden ünsüze doğru bir değişim geçirdi. Fransızca ve İtalyanca gibi dillerde Latince V sesi, modern /v/ ünsüzüne dönüştü. Orta Çağ’da Latince kopyacılar, büyük U harfinin köşeli formunu V, yuvarlak formunu U olarak kullanmaya başladılar ve iki şekil ayrımı pekişti. İngilizce de Normanlar aracılığıyla bu kullanım ayrımını benimsedi. Böylelikle Latin V harfi, sonraki yüzyıllarda gerçek “V” sesini kazanmış oldu . Özetle V, başlangıçta U ile bir olan yolunu, diller geliştikçe ayırmış ve Latin alfabesinde ayrı bir konuma kavuşmuştur.