W harfi, Latin alfabesine en geç katılan harflerden biridir ve kökeni itibariyle “çift V/U” olarak adlandırılır. Anglo-Sakson dilinde /w/ sesini göstermek için önceleri Runik bir karakter olan wynn (ƿ) kullanılıyordu. Wynn harfi, İskandinav runik alfabesinden gelmişti ve anlamı “neşe, sevinç” idi . 8. yüzyıldan itibaren Anglo-Sakson metinlerde wynn yaygın olsa da, kıta Avrupası bu sembolü tanımıyordu. Karolenj 71 72 73 73 24 74 75 76 24 77 78 75 6 (Carolingian) dönemi yazıcıları, Latince kökenli metinlerde /w/ sesini belirtmek için, ardışık iki V veya U harfini yan yana yazma yöntemine başvurdular (VV ya da uu) . Bu ikili harf zamanla bitişik yazılarak tek bir harf gibi görülmeye başladı. 11. yüzyıla gelindiğinde, özellikle Eski İngilizce ve Eski Fransızca elyazmalarında, “uu” birliği ayrı bir harf olarak algılanıyordu. Norman etkiyle Orta İngilizceye geçen bu çift-U harfi, adını da “double u” (çift u) şeklinde aldı. Baskı teknolojisi döneminde, W harfi olarak matbaa dizgelerine girdi ve Latin alfabesinin standart bir üyesi haline geldi. Böylece W harfi, kendi başına antik bir sembolden değil, U ve V’nin birleşiminden doğmuş yaratıcı bir çözüm olarak ortaya çıktı ve bugün İngilizce dahil birçok dilde kullanılıyor .