Y harfi, Latin alfabesine sonradan eklenen bir Yunan mirasıdır. Kökeni, Yunan alfabesinin ünlü harfi upsilon (Υ)’dur . Fenike waw harfinin ikinci formu olan upsilon, Yunancada MÖ 9. yüzyılda /u/ (dudaksıl “ü” benzeri) sesini karşılamak üzere alfabeye dahil edilmişti. Ancak klasik Latin alfabesinde upsilon başlangıçta yoktu; Latincede /y/ veya /ü/ sesi bulunmadığından ihtiyaç duyulmamıştı. MÖ 1. yüzyılda, Romalılar Yunanca kökenli kelimeleri doğru yazabilmek için alfabelerine iki harf eklediler: Biri Ypsilon (Y), diğeri Zeta (Z) idi . Böylece Y harfi, Latin alfabesinin 25. harfi olarak kabul edildi. Romalılar Y harfinin şeklini alırken, onu diğer harflerden ayırt etmek amacıyla tabanına küçük bir çıkıntı/ayak eklediler . Bu yüzden Latin Y harfi, Yunan upsilonundan hafifçe farklı, alt uçları ayrık bir form kazandı. Latincede Y genellikle Yunanca asıllı sözcüklerde /ü/ veya /i/ sesini göstermek için kullanıldı. Özetle Y harfi, Fenike kancasından Yunan yoluyla gelen bir ünlü harf olup Latin alfabesine ödünç yoluyla girmiş ve bugünkü halini almıştır.