U Harfinin Mistik Yolculuğu

U harfi, bugünkü şeklinde U olarak yazılsa da tarihsel olarak V harfiyle iç içe geçmiş bir geçmişe sahiptir.
Kökeni yine Fenike’nin waw harfine dayanır (tıpkı F ve V gibi) . Fenike waw harfinin şekli, MÖ
1000’lerde bir Y harfini andırıyordu ve /u/ veya /w/ sesini karşılıyordu . Waw’dan iki farklı soy hattı
türedi: Biri, Yunanların upsilon (Υ) harfidir ki bu, /u/ ünlüsünü temsil etmek üzere alfabeye eklendi;
diğeri, Yunanların kullanmayıp Etrüskler aracılığıyla Romalılara geçen digamma (F) idi. Latin alfabesi
başlarda V şeklindeki harfi, hem ünlü /u/ sesini hem de ünsüz /v/ veya /w/ sesini karşılamak için kullandı.
Orta Çağ Latincesinde ve erken İngilizcede, V harfi kelime başında [v] sesi, ortasında [u] sesi olarak
okunabiliyordu. Anglo-Saksonlar, /w/ sesini yazmak için ayrı bir rune (wynn Ƿ) kullanmış olsalar da kıta
Avrupası’nda V harfi bu sese de hizmet ediyordu . Zaman içinde, özellikle Fransızca gibi dillerin
etkisiyle, Latin V harfinden bir ünlü ile ünsüz ayrımı doğdu: Ünlü değeri için yuvarlak altlı U harfi, ünsüz
değeri için keskin köşeli V harfi kullanılmaya başlandı. Modern alfabelerde U ve V, aslında aynı kökten
çıkmış ikizlerdir; U harfi 26 harfli İngiliz alfabesine 16. yüzyılda ayrı bir harf olarak dahil olmuştur.
Kökenindeki Y biçimli waw figüründen bugünkü U harfine uzanan bu serüven, aynı kaynaktan beslenen
beş harfin (F, U, V, W, Y) ilginç aile bağının bir parçasıdır .